"Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz do zrodzenia i wychowania potomstwa, zostało między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu"
(KPK, kan. 1055, § 1).

Narzeczeni zgłaszają się na zapowiedzi przedślubne do kancelarii parafialnej na trzy miesiące przed zaplanowanym terminem zawarcia sakramentu małżeństwa w parafii stałego miejsca zamieszkania narzeczonej lub narzeczonego.

Na spisanie protokołu przedślubnego narzeczeni przyjmowani są w kancelarii parafialnej w godzinach popołudniowych /nie wieczorem/

W czasie spotkania narzeczeni przedstawiają:

aktualne metryki chrztu wystawione nie wcześniej niż 3 miesiące wstecz;
świadectwa nauki religii klasy 8 szkoły podstawowej (lub z 6 klasy szkoły podstawowej), z III klasy gimnazjum i z ostatniej klasy szkoły średniej lub zawodowej;
zaświadczenia o udziale w katechizacji przedmałżeńskiej - w tzw. kursie przedmałżeńskim;
strona owdowiała świadectwo zgonu współmałżonka z parafii miejsca pogrzebu;
dowody osobiste;
strona która otrzymała wyrok Sądu Biskupiego stwierdzającego nieważność zawartego małżeństwa - tenże dokument;
zaświadczenie o uczestnictwie w dniu skupienia dla narzeczonych;
O pozostałych dokumentach koniecznych do zawarcia sakramentu małżeństwa narzeczeni zostaną poinformowani w czasie przeprowadzania protokołu przedślubnego.

Narzeczeni otrzymują kartki do spowiedzi przedślubnej. Zaleca się, aby I spowiedź przedślubna była spowiedzią generalną z całego życia. Do obu spowiedzi, podobnie i do następnych należy przygotować się z książeczki lub modlitewników, w których znajduje się szczegółowy rachunek sumienia dla osób dorosłych.

Świadkami ślubu powinny być osoby wierzące i praktykujące. One również powinny przystąpić do spowiedzi i Komunii św. ofiarowanej w intencji nowożeńców.

"Jakże potrafię wysłowić szczęście tego małżeństwa, które wiąże Kościół, Ofiara eucharystyczna umacnia, a błogosławieństwo pieczętuje, aniołowie ogłaszają, a Ojciec potwierdza?... Cóż za jarzmo dwojga wiernych złączonych w jednej nadziei, jednym dochowaniu wierności, w jednej służbie! Oboje są dziećmi tego samego Ojca i oboje wspólnie służą; nie ma pomiędzy nimi podziału ani co do ciała, ani co do ducha. Owszem, są prawdziwie dwoje w jednym ciele, a gdzie jest jedno ciało, jeden też jest duch" (Jan Paweł II, Familiaris consortio, 13).